ว้าเหว่....
อยู่ท่ามกลางผู้คนก็ว้าเหว่
ฟังเสียงเพลงของใครก็ไม่เคยเพราะ
ตั้งแต่เมื่อวันที่เธอไป

ทุกวัน...เคยเข้านอนและตื่นขึ้นมาพร้อมกัน
มันไม่เช่นวันนี้ที่อยู่คนเดียว
ต้องทำอะไร..แบบไม่มีใคร..
เหมือนที่เคยทำด้วยกัน.. ก็มันเหงาเหลือเกิน

เกลียดชีวิตในวันที่ไม่มีเธอ
เกลียดความเหงาที่คอยกัดกินหัวใจ
เกลียดที่ต้องรู้สึก..ว่าไม่มีใคร.. ต้องใช้ชีวิตลำพัง
เกลียดตัวเองที่ใจอ่อนแอเกินไป
ก่อนจะนอนน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง
ยิ่งว่าห้ามเท่าไร ก็ยิ่งไหลเป็นทาง ไม่ว่านานเท่าไร ไม่เคยลืมเธอ