ทำไมฉันถึงปิดเทอมได้แค่อาทิดเดียว
ทำไมอาทิดเดียวของการปิดเทอมช่างผ่านไปเร็วนัก
ทำไมเราถึงต้องผจญกะความเครียดตลอดทั้งปี
ทำไมผมฉันต้องร่วงตลอดปีที่ผ่านมา
ทำไมฉันถึงต้องนอนน้อยกว่าชาวบ้าน
ทำไมฉันต้องมีความรับผิดชอบสูงกว่าคนอื่น
ทำไมฉันต้องเข้าห้องเรียนแต่เช้า ออกมาอีกทีก็เย็น
ทำไมบางครั้งพักกลางวันฉันเหลือแค่ครึ่งชั่วโมง
ทำไมบางครั้งฉันต้องแอบงีบช่วงเวลาพักกลางวันแม้เพียง15นาที
ทำไมฉันถึงมีเวลาว่างน้อยกว่าชาวบ้าน
ทำไมฉันถึงไม่มีเวลาไปเดินเล่นสยามเหมือนวัยรุ่นคนอื่น
ทำไมฉันถึงล้าหลังกับข่าวสารบ้านเมือง
ทำไมฉันต้องทะเลาะกะแฟนเป็นประจำเพราะเรื่องไม่มีเวลา
ทำไมเวลาปิดเทอมฉันถึงรู้สึกมีค่ามากมายขนาดนี้
ทำไมฉันต้องมาเสี่ยงติดเชื้อโรคจากผู้ป่วย
ทำไมฉันต้องมานั่งทนเรียนหนักโดยที่ไม่รู้ว่าในอนาคตจาโดนฟ้องมั้ย
ทำไมฉันถึงต้องไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่พี่น้องเป็นอาทิตย์
ทำไมฉันถึงเพ้อเจ้อได้ขนาดนี้
ฉันบ่นมามากมายขนาดนี้ก็แค่น้อยใจที่ชีวิตฉันไม่เหมือนวัยรุ่นคนอื่นเค้า

เมื่อไหร่ฉันจามีชีวิตชิวๆๆแบบชาวบ้านเค้าซักที
ในหัวฉันมันตอบว่า...คงไม่มีวันซะหรอก

ยังไงฉันก้ต้องเรียนต่อไป เพราะฉันเลือกแล้วว่าจะเป็นนศพ.

แล้วฉันจาบ่นมาเพื่อ...